Węgierski sernik z bezową kratką i morelą

 

Rákóczi túrós to klasyczny węgierski sernik, który łączy w sobie kruche ciasto, masę serową oraz dekoracyjną bezę. Jego znakiem rozpoznawczym jest charakterystyczna kratka z piany wypełniona dżemem morelowym. Nazwa ciasta nie pochodzi jednak od historycznego rodu Rákóczich. Podobno ten wypiek został stworzony w 1958 roku przez mistrza cukiernictwa Jánosa Rákócziego na wystawę EXPO w Brukseli, gdzie stał się kulinarnym hitem.

Powstał więc całkiem niedawno. Pierwszy raz jadłam ten serniczek w Budapeszcie około 1989 roku i byłam pewna, że to klasyk z kuchni austriackiej, nawiązujący do tradycyjnych wiedeńskich wypieków. Okazuje się jednak, że to po prostu świetny przykład węgierskiej szkoły cukiernictwa, opartej na lokalnych produktach.

W tym cieście każda warstwa jest ważna, a ser stanowi jego fundament. Węgierski twaróg, znany jako túró, różni się od naszego strukturą – jest bardzo suchy, grudkowaty i kruchy. Przypomina nieco polski twaróg klinek, ale ma jeszcze mniej serwatki. Co ciekawe, na Węgrzech często nie mieli się go na gładką masę, lecz jedynie rozgniata widelcem, by zachować wyczuwalne grudki. W Polsce, aby uzyskać podobny efekt, najlepiej wybrać twaróg półtłusty w kostce (dobrze odciśnięty z wilgoci) lub właśnie klinek. Unikajcie gotowych mas z wiaderka, bo są zbyt rzadkie do tego przepisu.

Istotny jest również dżem morelowy – choć w niektórych przepisach rozsmarowuje się go dodatkowo bezpośrednio na podpieczonym spodzie, ja zdecydowałam się dodać go tylko na bezową kratkę.

Obok tego tradycyjnego klasyka coraz częściej można spotkać nowoczesne interpretacje tego deseru. Jeśli będziecie w Budapeszcie, bardzo polecam New York Café w pałacu New York. Serwują tam ten smakołyk w zupełnie nowej, artystycznej odsłonie. Fakt, kawiarnia nie jest na każdą kieszeń, a przed wejściem zawsze ustawia się długa kolejka, ale żyje się tylko raz. Przepych wnętrz, muzyka na żywo na fortepianie i ta elegancja sprawiają, że to coś więcej niż deser – dla mnie było to silne przeżycie kulinarne. Deser typu sernik Rakocziego podany był z dekoracyjną chmurką zielonego biszkoptu (tzw. sponge moss) i kleksami morelowego musu. Obiecuję Ci zrobić kiedyś taką ozdobę, wygląda niesamowicie. I długo bym jeszcze mogła pisać o kulinarnych smakach Budapesztu, ale ... czas przejść do kuchni!

Rákóczi túrós – węgierski sernik z morelą:

Ciasto:
250 g mąki pszennej
150 g zimnego masła
60 g cukru pudru
1 żółtko
1 łyżka kwaśnej śmietany
szczypta soli
skórka otarta z cytryny

Masa serowa:
750 g półtłusty twarogu
150 g cukru
3 żółtka
1 łyżka cukru waniliowego
skórka z cytryny
3 łyżki kaszy manny

Wierzch:
4 białka
200 g drobnego cukru
200 g dżemu morelowego

1. Posiekaj mąkę z masłem i cukrem pudrem a następnie dodaj żółtko oraz śmietanę i szybko wyrób jednolite ciasto. Gotowe ciasto owiń folią i włóż do lodówki na trzydzieści minut aby odpoczęło przed wałkowaniem.

Schłodzone ciasto rozwałkuj na blaszce wyłożonej papierem i piecz w temperaturze stu osiemdziesięciu stopni przez dwanaście minut na złoty kolor.

W dużej misce połącz twaróg z cukrem oraz żółtkami i wanilią dodając na koniec skórkę z cytryny oraz kaszę mannę.

Masę serową odstaw na bok na 10 minut, aby manna napeczniala. A potem tym czasie wyłóż ją na podpieczony spód i piecz przez kolejne dwadzieścia pięć minut.

Białka ubijaj mikserem na najwyższych obrotach stopniowo dosypując cukier aż powstanie gęsta i lśniąca piana.

Przełóż pianę do rękawa cukierniczego i wyciśnij na upieczonym serze wzór ukośnej kratki.

Podgrzany dżem morelowy przełóż do małego woreczka i ostrożnie wypełnij nim puste okienka między pasami bezy.

Całość włóż ponownie do piekarnika nagrzanego do stu czterdziestu stopni na piętnaście minut aby wierzch ciasta stał się chrupiący.

Gotowy sernik odstaw do całkowitego wystygnięcia przed krojeniem co pozwoli masie serowej odpowiednio stężeć.

Kulinarny Budapeszt to dla mnie nie tylko morelowy sernik czy popularny tort Dobosa. To przede wszystkim wspomnienie mocnego espresso zagryzanego słonym pogaczem, wypijanego na stojąco w kawiarni na Váci utca, której już dawno nie ma. To seledynowo-zielone lody na dworcu Keleti – kosztowały wtedy bajońskie pieniądze, ale przecież dziecko chce... To langosze polane gęstą śmietaną, dawniej do kupienia na każdym kroku. Świat, którego już nie ma. Ale ten świat ożywa za każdym razem, gdy wyciągam z pieca blachę rumianego sernika Rákócziego. Pozdrawiam serdecznie, Edyta

Tort Dobosa w wegierskiej kawiarni, ale to juz inna historia :)

Ciasto Kęs nieba

Posmakowały Ci migdałowe ciasta? Dzisiaj mam kolejny pyszny przepis z hiszpańskiej cukierni. Un bocado de cielo – dosłownie kęs nieba albo niebiański specjał. Nazwa ta wywodzi się z hiszpańskiej tradycji klasztornej, gdzie zakonnice tworzyły desery tak lekkie i puszyste, że uznawano je za dar z niebios. Wyobrażam sobie wygłodzonego pielgrzyma na hiszpańskim szlaku Camino, który po całym dniu wędrówki w palącym słońcu zatrzymuje się w cieniu klasztoru, próbuje tego smakołyka i wzdycha z ulgą: kęs nieba! To szybki i łatwy przepis na ciasto z migdałami i ricottą, które zachwyca kremową teksturą i delikatnie orzechowym posmakiem. Jest w pełni bezglutenowe, ponieważ mielone migdały całkowicie zastępują mąkę pszenną. Dodatek pomarańczowej skórki idealnie przełamuje słodycz migdałów, a serek sprawia, że ciasto jest niezwykle wilgotne. Ma sernikową strukturę, ale jest dużo lżejsze. Taki kęs nieba to chyba nie jest grzech?

Castrojeriz. Krajobraz jak z Don Kichota.

Ciasto Kęs Nieba – migdałowy specjał z hiszpańskiego szlaku

Składniki:

4 jajka
szczypta soli
120 g cukru
1 łyżeczka esencji waniliowej
200 g mielonych migdałów
500 g sera ricotta
2 łyżeczki skórki z pomarańczy
opcjonalnie aromat migdałowy
cukier puder do posypania

Wykonanie:
Oddziel żółtka od białek.
Żółtka utrzyj z solą i cukrem na jasną masę.
Dodaj esencję waniliową oraz mielone migdały i krótko wymieszaj.
Do masy dodaj ser ricotta i skórkę pomarańczową i ponownie wymieszaj.
W osobnej misce ubij białka na sztywną pianę.
Delikatnie wmieszaj pianę z białek do masy serowej za pomocą łopatki.
Formę o wymiarach 23 na 18 centymetrów wyłóż papierem do pieczenia.
Przełóż ciasto do formy i wyrównaj wierzch.
Piecz w piekarniku nagrzanym do 160 stopni przez około 40 minut.Po całkowitym wystudzeniu posyp ciasto cukrem pudrem. 

Można dodać cynamon co jest popularne w niektórych regionach Hiszpanii.

Upiecz to ciasto i poczuj przez chwilę klimat hiszpańskiego słońca w swojej kuchni. Mam nadzieję, że ten migdałowy kęs nieba skradnie Twoje serce tak samo jak pielgrzymom na szlaku. Daj znać w komentarzu jak Ci smakowało i czy udało Ci się poczuć tę niezwykłą puszystość. Buen Camino i smacznego, Edyta

Hiszpańskie ciasto migdałowe

 

Tarta de Santiago to pyszne ciasto z mielonych migdałów. Przepis znajdziemy pod różnymi nazwami jak hiszpańskie ciasto migdałowe, tarta z Galicji, ciasto św. Jakuba lub ciasto pielgrzyma. Mięciutkie, aromatyczne, bardzo łatwe do wykonania. Jest bezglutenowe, ponieważ nie zawiera mąki. Wilgotne i długo zachowuje świeżość. No i ten smak...bajka. Szczególnie jeśli lubicie migdały. Według mnie smakuje jak duży kawałek marcepanu.

 Zajadam kęs po kęsie i czuję się jak w podróży w przeszłość. Machina czasu przenosi mnie do średniowiecza. Laduję gdzieś na wąskiej uliczce pomiędzy hhandlarzami, gdakajacym ptactwem, templariuszami, duchownymi i pielgrzymami wędrującymi do Santiago de Compostela. Miejsca spoczynku jednego z dwunastu Apostołów św. Jakuba Większego. Jednego z trzech, obok Rzymu i Ziemi Świętej, głównych celów średniowiecznego pątnictwa. Dzisiaj chyba już każdy z nas rozpoznaje muszlę przegrzebka, nazywaną także muszlą świętego Jakuba i żółte strzałki, często na niebieskim tle jako symbole pielgrzymów w drodze do Santiago de Compostela. I nikogo nie zdziwi widok kuśtykającego pielgrzyma, który z plecakiem i drewnianym kijem zmierza do grobu świętego Jakuba. Nie zważając na pogodę, trudności, czesto problemy z noclegiem, samotność, wszechogarniający ból. Świadomie rezygnując z różnych dóbr konsumpcyjnych. 

Wobrażasz sobie jak po takiej wedrówce smakował kawałek migdałowej tarty, którą zakonnice częstowały pielgrzymów przybywających do miasta?

Podobno w średniowieczu tarta pielgrzyma składała się tylko z 3 głównych składników: migdałów, cukru i jajek. Pozostałe składniki w przepisie jak skórka z cytrusów, cynamon czy czasami brandy lub inny likierek pojawiły dużo pó ź niej. Migdałowa tarta jest bardzo słodka, dlatego zmniejszyłam ilość cukru na 200 g. Pamiętajmy, że po upieczeniu posypiemy ją jeszcze cukrem pudrem. No tak, Hiszpanie bardzo lubią słodkości. Charakterystyczny znak na wierzchu tarty to Krzyż św. Jakuba to symbol Zakonu św. Jakuba z Composteli, a także świętych wojowników, krzyżowców, rycerzy i walczących za wiarę. A także popularny symbol pielgrzymów. 

To jak, pieczemy?

Przepis na hiszpańskie ciasto migdałowe:

Składniki:

5 jajek

250 g cukru, u mnie 200 g 

250 g mielonych migdałów

0, 5 łyżeczki cynamonu, u mnie szczypta

starta skórką z połowy cytryny lub pomarańczy

dodatkowo: cukier puder do posypania, tłuszcz do formy

szablon krzyża św. Jakuba

Wykonanie:

1. Jajka z cukrem utrzeć na puszystą i jasną masę.

2. Wsypać mielone migdały i delikatnie wymieszać przy pomocy szpatułki. Dodać cynamon i skórkę z cytrusów. Masę wlać do tortownicy 23 cm wyłożonej papierem do pieczenia lub posmarowanej masłem. Wyrównać powierzchnię. Piec w nagrzanym piekarniku 170°C ( grzanie góra/dół) 30- 35 minut.

3. Dobrze przestudzić przed wyjeciem z formy.Na środku ciasta położyć szablon i posypać cukrem pudrem. Bardzo ostrożnie zdjąć szablon.

Ważna informacja: w maju 2010 r. UE nadała Tarta de Santiago status Chronionego Oznaczenia Geograficznego. Tarta musi zostać wykonana Autonomicznej Galicji (Hiszpania) i mieć odpowiedni proporcjonalnie skład. Tak dla ciekawostki.

Buen Camino!

Edyta

Cynamonowa drożdżówka XXL

Dzisiaj zdradzę Ci najlepszy przepis na niedzielne śniadanie. Leniwe, nieśpieszne, pachnące cynamonem i domowym ciastem. Idealne dla łasuchów lubiących słodkie śniadania. Co powiesz o cynamonowej drożdżówce w rozmiarze XXL? Mięciutkiej, lekko kleistej, najlepszej z kubkiem kawy, tej pierwszej. Parzonej wczesnym rankiem. 
Jest w tym coś przyjemnie domowego. Może poczucie bezpieczeństwa... czy wspomnienia z dzieciństwa. Drożdżowe ciasto zawsze ratowalo sytuację. I było najlepsze na smutki, humory lub niepowodzenia. A co dopiero taka olbrzymia drożdżówka? Pięknie pachnąca cynamonem? 

I teraz odezwą się hejterzy. Bo tacy mnie ostatnio dopadli. A już się chwaliłam, że pozytywna energia na blogu potrafi odgonić wszelkie zło. I marudzi taki hejter, że nie chce, nie lubi i mu się nie podoba. A cynamonu nie będzie jadł. Więc drogi hejterze, malkontencie, czy jakiś tam inny frustracie. Nie wiem, czy dobrniesz aż tutaj. Bo z reguły odpadasz już po drugim zdaniu. Ale może jakoś przypadkiem spojrzysz na następną linijkę. 

To do Ciebie. Jeśli nie lubisz np. cynamonu, nie obwiniaj całego swiata. Drożdżówkę można upiec z twarogiem, marmoladą, rabarbarem, orzechami, nutellą, masą makową, a nawet smażonymi jablkami. W wersji wytrawnej polecam szpinak z riccottą, suszone pomidorki, żółty ser, oliwki, pesto, pomidory, parmezan. Mało? Dodam jeszcze pieczarki, grzyby leśne, a nawet tłuczone ziemniaki dobrze przyprawione i utarte. Możliwości jest wiele. Wystarczy zakasać rękawy i nie fukać pod nosem. Zgoda? 

Cynamonowa drożdżówka XXL:

Ciasto:
340 g mąki pszennej
1 paczuszka suszonych drożdży
100 ml mleka letniego
80 ml wody letniej
40 g cukru
1 jajko
1 szczypta soli
60 ml oleju
mąka do podsypania

Nadzienie:
1, 5 łyżki cynamonu
80 g cukru
1 łyżka kakao 
2 łyżki masła, roztopionego
Lukier:
80 g cukru pudru
1, 5- 2 łyżki soku z cytryny( można rozcieńczyć z wodą)

Wykonanie:
1. Mąkę pszenną wsypać do miski. Dodać suche drożdże i wymieszać. Wlać letnie mleko i wodę. Dodać pozostałe składniki: cukier, jajko i szczyptę soli i wyrobić ciasto. Na koniec dodać olej i zagnieść ciasto, by było miękkie i elastyczne.
2. Nakryć ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce, do podwojenia objętości.
3. Po tym czasie ciasto wyjąć i krótko wyrobić na stolnicy podsypanej mąką. Rozwałkować na dość duży prostokąt.
4. Rozwałkowane ciasto posmarować roztopionym masłem. W miseczce wymieszać cukier, cynamon i kakao i posypać po cieście. Pokroić na 5- 6 pasków. Foremkę o średnicy 22- 24 cm wyłożyć papierem do pieczenia. 
5. Zwinąć pierwszy pasek zaczynając od krótszego boku( zobacz na zdjęciu). Tak zwiniętego ślimaka postawić na środku przygotowanej foremki. Kolejne paski owinąć wokół drożdżówki, tak aby powstał jeden wielki ślimak. 
6. Nakryć folią spożywczą i zostawić na 30 minut do ponownego wyrośnięcia. Zdjąć folię i wstawić do piekarnika rozgrzanego do 180ºC. Piec około 30 minut rumiany kolor.
7. Cukier puder rozprowadzić z 1, 5- 2 łyżkami soku z cytryny. Ewentualnie dodać trochę wody. Lekko ciepłą drożdżówkę polukrować.

1. Ciasto posmarować nadzieniem                                          2. Pokroić na paski

3. Zwinąć pasek ciasta                                                        4. Ma powstać mała roladka

5. Zwinięty pasek owijamy kolejnymi, aż powstanie jeden, duży ślimak.

Mam nadzieję, że moje własnoręcznie rysowane instrukcje ułatwią Ci zwijanie ślimaka. No, starałam się :)

Pozdrawiam cieplutko
Edyta

Niemiecki jabłecznik z kwaśną śmietaną

Niemiecki jabłecznik z kwaśną śmietaną jest już znany na blogu. Smaczne, soczyste ciasto pachnące masłem i wanilią, które pięknie wygląda. I nie jest to żart na prima aprillis( niemiecki April, April). Sprawdzony przepis na jabłecznik ze Schmandem znajdziesz tutaj. A dzisiejszy przepis jest troszkę zmieniony. Ale po kolei. Co to za tajemniczy składnik,,szmand“ ?
Schmand to gęsta, kwaśna śmietana o dużej zawartości tłuszczu. Jeśli otworzysz pojemniczek ze ,,szmandem“, wygląda jak zwykły jogurt, ale gdy obrócisz do góry nogami, szmand nie wypłynie. Jest tak gęsty, że trzyma się pojemniczka i trzeba energicznie postukać w denko, żeby dosłownie,, wypadł“.
Cały sekret tego jabłecznika to naprawdę dobra kwaśna śmietana. Możesz wziąć cienką, kwaśną śmietanę i spróbować zagęścić ją mąką kartoflaną lub budyniem. Ciasto wyjdzie,, no całkiem niezłe“, ale bez porównania do tego ze szmandem. Warto poszukać, może u Ciebie w sklepie jest taka dobra śmietana. W ostateczności zawsze można wyskoczyć do Goerlitz, pretekst jest!
Przepis na ten niemiecki jabłecznik jest dość prosty. Szybkie, ucierane ciasto podpiekamy około 12 minut. Na to wykładamy połowę gestej śmietany wymieszanej z jajkami i cukrem. Układamy plastry jabłek. Na to resztę śmietany i do pieca.
Jabłka można pokroić w dość cienkie plastry. Ja miałam dobre, domowe jabłka, których nie obierałam. Wycięłam tylko te z brzydką skórką. Układanie na podpieczonym cieście zaczęłam od brzegu. I tak po kolei. Pierwszy krąg największych kawałków układam z brzegu, potem kolejne kręgi z trochę mniejszych kawałków. Ewentualnie kilka krążków na środek.
Jeśli chcesz urozmaić ten przepis, możesz dodać cynamon do jabłek. Odrobinę wanilii do ciasta. Albo pokropić jabłka nie sokiem z cytryny, ale z pomarańczy. A może nawet rumem?

Przepis na niemiecki jabłecznik z kwaśną śmietaną:

Składniki:

600 g jabłek
2- 3 łyżki soku z cytryny

na ciasto:
160 g masła
szczypta soli
150 g cukru
3 jajka
180 g mąki
1, 5 łyżeczki proszku do pieczenia
5 łyżek mleka

na polewę:
300 g gęstej kwaśnej śmietany przynajmniej 20 %
2 jajka
50 g cukru
1 łyżka cukru waniliowego

Wykonanie:
1. Jabłka obrać, usunąć gniazda nasienne. Zostawić kółka lub pokroić na plastry. Pokropić sokiem z cytryny.
2. Tortownicę o wymiarach 24- 26 cm wysmarować masłem lub wyłożyć papierem do pieczenia. Piekarnik nagrzać do temperatury 175 stopni.
3. Masło, szczyptę soli i cukier utrzeć do uzyskania jasnej i puszystej masy.
4. Dodać jajka, ucierając po każdym dodaniu.
5. Mąkę przesiać z proszkiem do pieczenia. Dodawać do ciasta na przemian z mlekiem. Wymieszać szpatułką tylko do połączenia się składników, nie dłużej.
6. Ciasto przełożyć do tortownicy i podpiec w nagrzanym piekarniku w temperaturze 175 stopni około 12 minut.
7. W tym przygotować polewę. Gęstą, tłustą, kwaśną śmietanę wymieszać z jajkami, cukrem i cukrem waniliowym. Jeśli jabłka są bardzo słodkie, można dać trochę mniej cukru.
8. Podpieczone ciasto wyjąć z piekarnika. Połowę polewy z kwaśną śmietaną wyłożyć na ciasto. Na tym ułożyć plastry z jabłek. Nakryć resztą polewy.
9. Piec dalej w temperaturze 175 stopni około 50 minut, na złoto.
10. Wyjąć, wystudzić i oprószyć po brzegach cukrem pudrem.

A do pełnej dekadencji polecam jeszcze gałkę waniliowych lodów lub bitą śmietanę. Ale tylko tak odrobinę ;)
Miłego dnia
Edyta

Ciasto z gruszką i amaretto z przepisu Yotama Ottolenghi

Ciasto z gruszką i amaretto z przepisu Yotama Ottolenghi to prawdziwa eksplozja smaków i zapachów. Aromatyczne kawałki gruszek i jabłek, migdałowe amaretto, prażone orzechy, pachnący cynamon i goździki. A wszystko nakryte mięciutką pierzynką kruszonki. Kolejny przepis pana Ottolenghi, który mnie kompletnie zachwycił. Szybkie przygotowanie, proste składniki i zachwycający efekt.

Chociaż przyznam się, że miałam pewne wątpliwości. Ostatnio co parę dni piekę proste, ucierane ciasto z jabłkami. Tak, żeby mieć coś słodkiego do kawy i pozbyć się jabłek z ogródka. Poniższy przepis wydał mi się bardzo podobny. Trochę więcej dodatków, inna forma podania, ale ogólnie to samo. Zastanawiałam sie, czy warto je upiec? Odpowiedź brzmi: zdecydowanie TAK. Koniecznie musisz je spróbować. To jedno z ciast, którego smaku tak prędko nie zapomnisz. Obiecuję.

Jak zwykle wprowadziłam pewne zmiany. Przepis jest na dwie foremki keksówki. U mnie jest to jedna, zwykła forma na placek. Zrezygnowałam też z tartej skórki cytrynowej, bo nigdzie nie mogę dostać ekologicznej cytryny. Chociaż wyobrażam sobie, że kolejny aromat jeszcze bardziej wzbogaciłby ten niesamowity smak!
I tyle. Ciasto zniknęło błyskawicznie, a po kilku dniach śniło mi się, że jestem na przyjęciu i zajadam się gruszkowym plackiem z kruszonką. A w oddali stoi pan Ottolenghi w czarnym fraku i rozmawia z innymi gośćmi w historycznych strojach. A jego czarne oczy przeszywają mnie na wskroś. Pewnie zauważył, że wyjadam wszystko ze stołu.

A jak w rzeczywistości wygląda Yotam O. możesz zobaczyć w Wikipedii tutaj. Moja przygoda z przepisami tego znanego kucharza potrwa jeszcze dłużej i już niedługo zaproszę Cię na dwa kolejne dania( dla niecierpliwych są już na niemieckim blogu).

Aromatyczne ciasto z gruszką i amaretto wg przepisu Yotama Ottolenghi: 

Składniki:
na dwie keksówki= 800 ml lub jedna foremkę

Ciasto:
30 g orzechów wloskich
180 g oleju
230 g cukru pudru
1 jajko
2 żółtka
2 białka
szczypta soli
210 g mąki
45 g mielonych migdałów
3/ 4 łyżeczki proszku do pieczenia
3/ 4 łyżeczki, cynamonu i mielonych goździków
150 g gruszki pociętej w kostkę ok 15 mm
100 g jabłek pociętych w kostkę 

2 łyżeczki likieru Amaretto

Kruszonka:
30 g cukru pudru
60 g masła
90 g mąki

Przygotowanie:
1. Foremkę wysmarować masłem i oprószyć mąką pszenną lub wyłożyć papierem do pieczenia. Przełożyć do niej ciasto, wyrównać. Orzechy krótko uprażyć na patelni bez tłuszczu. Patelnię co jakiś czas należy potrząsnąć, aby orzechy się przemieszały.
2. Olej z cukrem wymieszać szybko kuchenną rózgą. Dodać dwa żółtka i jedno całe jajko. Wsypać szczyptę soli i wymieszać.
3. Mąkę, proszek do pieczenia, mielone migdały, cynamon i goździki wymieszac. Dodać do ciasta. Wsypać owoce pocięte w kostkę, uprażne orzechy i wlać amaretto. Krótko wymieszać.
4. Białka ubić na sztywną pianę. Dodać do ciasta i wymieszać delikatnie szpatułką.
5. Ciasto wyłożyć do formy i wyrównać. Składniki na kruszonkę szybko wyrobić między palcami i posypać po cieście.
6. Ciasto piec w nagrzanym piekarniku w temperaturze 180ºC bez termoobiegu przez około 45 minut do tzw. suchego patyczka.

Nie wiem, jak u Ciebie, ale we mnie takie intensywne, aromatyczne smaki budzą tęsknotę za dalekimi podróżami, egzotycznymi krajami. Gruszkowe ciasto z amaretto jest namiastką przygody!

Smacznego,

Edyta

Szarlotka z kruszonką bez masła

Jesień zachwyca mnie każdego roku na nowo. Kolorowe liście, intensywne kolory i przepyszne, dojrzałe jabłka. W naszym ogrodzie są w ilościach nie do przerobienia. Zapada szybka decyzja: ciasto z jabłkami. A najlepiej z przepisu na szarlotkę z kruszonką bez masła. Idealny przepis dla osób, które nie tolerują połączenia masła z owocami. Ciasto bez masła jest bardzo smaczne i nadaje się na kruszonkę. I nikt nie zgadnie, że jest z dodatkiem oleju. 

Jeśli lubicie bardzo słodkie ciasta, po upieczeniu można je posmarować syropem z owoców lub podgrzaną marmoladą. Szarlotka ma wtedy piękny kolor i kusząco pachnie.
Do nadzienia z jabłek można dodać rodzynki i przyprawy typu: cynamon, kardamon. Najczęściej biorę kilka gatunków jabłek. Lubię, gdy w nadzieniu są wyczuwalne kawałeczki owoców, dlatego nie duszę ich zbyt długo. Jeśli nadzienie jest rzadkie, np. jabłka są bardzo soczyste, trzeba dodać trochę surowej kaszy manny. Albo posypać ciasto bułką tartą lub mielonymi orzechami.

Szarlotka z kruszonką bez masła:

Składniki:

Na ciasto:
500 g mąki
1 stołowa łyżka proszku do pieczenia
180 g cukru
1 łyżeczka cukru waniliowego
200 ml oleju
2 jajka
szczypta soli
Na nadzienie:
2 kg jabłek
4 łyżki cukru
1- 2 łyżki wody do duszenia
Wykonanie:
1. Jabłka obrać i pokroić w grubą kostkę. Wrzucić do garnka z grubszym dnem. Dodać cukier i wodę i podusić 5- 10 minut, aż jabłka będą miękkie( do waszej ulubionej konsystencji). Od czasu do czasu pomieszać.
2. Ostudzić i ewentualnie dosłodzić lub dodać cynamon.
Ciasto:
1. Mąkę i proszek do pieczenia przesiać. Dodać żółtka, cukier, cukier waniliowy, olej, jajka i szczyptę soli i szybko zagnieść ciasto.
2. Tortownicę o średnicy 26- 28 cm wysmarować masłem, wyłożyć papierem do pieczenia. Około 2/ 3 ciasta przełożyć do formy i równomiernie wklepać w dno. Utworzyć ok. 3 cm brzeżek.
3. Na ciasto wyłożyć nadzienie jabłkowe, wyrównać. Resztę ciasta zagnieść na grubszą kruszonkę i posypać po jabłkach. 
4. Piec w nagrzanym piekarniku w temperaturze 180 stopni około 40- 45 minut. Wystudzić i wyjąć z formy. 

Już niedługo podam Wam przepis na chutney z jabłek. A teraz czas na grzybobranie. Przy takiej obfitości nie mogę się oprzeć. I wbrew, lub mimo, kleszczy, komarów, obolałych stóp, rozmaitych maniaków, czyhających w lesie na ofiarę, lecę kolejny raz na grzybobranie. Tylko pomiędzy sosnami, mchem i kolorowymi liśćmi czuję, że naprawdę żyję. Polecam serdecznie,

Edyta

Daktylowy chlebek

Słodki, daktylowy chlebek z dodatkiem orzechów włoskich, miodu i aromatycznych przypraw. Piękny kolor i duża ilość bakalii sprawiają, że smakowo chyba bliżej mu do korzennego ciasta, niż chleba. Pachnie lekko piernikowo i jest bardzo sycące.

Idealne na chłodne, deszczowe popołudnie z filiżanką czarnej herbaty.
Jeśli lubicie słodkie śniadania, można je wziąć ze sobą do pracy. Szybkie, proste ciasto na każdą okazję.

Daktylowy chlebek :

na foremkę o pojemnosci 1, 5 l

Składniki:
450 g daktyli
120 g orzechów włoskich
400 g mąki
1 paczuszka proszku do pieczenia
6 łyżki płatków owsianych

4 łyżki miodu
2 jajka
szczypta soli
500 ml mleka
1 łyżeczka( lub trochę mniej) zmielonych goździków, cynamonu
ewentualnie szczypta kardamonu, imbiru, łyżka siemia lnianego

Wykonanie:
1. Daktyle wypestkować i drobno posiekać. Zalać wrzątkiem na 10 minut. Odcedzić i drobno pokroić. Orzechy posiekać.
2. Dodać mąkę, proszek do pieczenia i płatki owsiane. 
3. Zrobić wgłębienie i dodać miód, jajka i sól. Wlać mleko i dodać przyprawy. Wymieszać do gęstego, ciężkiego ciasta, ale nie mieszać za długo.
4. Prostokątną foremkę wyłożyć papierem do pieczenia lub lekko posmarować tłuszczem. Ciasto przełożyć do formy keksówki i wyrównać. Piec w temperaturze 180°C przez około 80 minut, do tzw. suchego patyczka. Wystudzić.

Oczywiście możesz zamienić datyle na suszone morele, figi lub rodzynki. Eksperymentalnie wsypałam siemię lniane i trochę słonecznika :)
Miłego tygodnia 
Edyta

Margherita proste, włoskie ciasto

Margherita to proste, włoskie ciasto. Szybki i bardzo smaczny wypiek na każdą okazję. Na smutki, nerwy, do kawki i na pogaduchy. Ciasto, które upieczesz, kiedy ręce się trzęsą, a ucho łowi nowe wiadomości. I nic już nie jest takie ważne...

Próbuję normalnie żyć. Piec, gotować, pisać bloga dla Was. A nie mogę sklecić sensownego zdania. Tak niespokojne jest moje serce. I widzę jak pobudzeni są ludzie wokół. W ostatni czwartek omal nie potrącił mnie samochód wjeżdżający na stację benzynową przez chodnik. Jeszcze nie otrząsnęłam się z szoku, a za nim minęła mnie kolejna kobieta, przejeżdżając mi tuż przed nosem. Smutne jak bardzo człowiek może zezwierzęcieć przez kilka godzin...I jak ważny może się okazać pełny zbiornik...

I tylko dobrzy, serdeczni ludzie pozwalają zachować wiarę w to, że wszystko będzie normalnie. Od jakiegoś czasu ogladam na youtubie kontrowersyjnego Samuela, youtubera, śpiewaka operowego, który mieszka na w Dnieprze. Zachwycałam się jego podróżami do Odessy, na morze, zabawnymi rozmowami z Mamą, zakupami na miejscowych targowiskach. Polubiłam Dianę, jego siostrzenicę z Zaporoża, która rownież jest youtuberką. 

Czasami złościł mnie i bulwersował tak, że postanowiłam już nigdy go nie oglądać. Ale obok Samuela nie przejdziesz obojętnie. A w ostatnich dniach nikt inny nie podniósł mnie tak na duchu jak On. Jego codzienne relacje, pomoc uciekinierom z bombardowanych miejsc, gorący apel do Rosjan, tego nie da się opisać. Jeśli rozumiesz j. rosyjski i chcesz na żywo zobaczyć co dzieje się na Ukrainie, zajrzyj tutaj. Albo obejrz któryś z wcześniejszych filmików z ostatniego tygodnia. 

Margherita-ucierane ciasto:

Składniki:
4 jajka
2 łyżki gorącej wody
125 g cukru
1 łyżka cukru waniliowego
100 g skrobi kukurydzianej lub mąki kartoflanej
100 g mąki
1 płaska łyżka proszku do pieczenia
2 łyzki oleju
Dodatkowo: tłuszcz i mąka do formy do pieczenia, cukier puder

Wykonanie:
1. Jajka rozdzielić. Żółtka utrzeć, wlać gorącą wode i ubić na puszystą pianę.
2. Dodać ponad połowę cukru i cukier waniliowy. Utrzeć na jasną, puszystą masę. 
3. Następnie dodać skrobię kukurydzianą, mąkę z proszkiem do pieczenia i olej. Krótko wymieszać.
4. Białka ubić na sztywno. Wsypać pozostały cukier i ubić na puszystą masę. Ostrożnie dodać do ciasta.
5. Formę o średnicy 24 cm wyłożyć papierem do pieczenia lub posmarować tłuszczem. Przełożyć do niej ciasto i wyrównać. Piec w nagrzanym piekarniku w temperaturze 180 stopni 25- 30 minut. do tzw. suchego patyczka. Wyjąć i wystudzić.

6. Schłodzone ciasto posypać cukrem pudrem. Z papieru wyciąć 3 paski szerokości 1 cm i położyć na cieście. Przez sitko posypać cukrem pudrem, a następnie ostrożnie zdjąć paski papieru.

Jako bloger nie mam prawa siać paniki lub wpływać na wasze nastroje. Ale nie mogę też milczeć i spokojnie piec kolejne ciasto...Trzymajcie się Kochani! Make love, no war!
Edyta